Watch videos with subtitles in your language, upload your videos, create your own subtitles! Click here to learn more on "how to Dotsub"

The Story of Stuff

0 (0 Likes / 0 Dislikes)
Η Ιστορία των Αγαθών Έχετε ένα από αυτά; Έχω εμμονή με το δικό μου. Μάλλον, έχω μια εμμονή με όλα μου τα πράγματα. Αναρωτηθήκατε ποτέ από που προέρχονται όλα τα πράγματα που αγοράζουμε, και που πηγαίνουν όταν τα πετάμε; Η ιδέα με απασχολούσε επίμονα, γι 'αυτό και το ερεύνησα! Τα σχολικά βιβλία λένε ότι τα αγαθά κινούνται εντός ενός συστήματος, Από την άντληση Από την άντληση στην παραγωγή, Από την άντληση στην παραγωγή, στην διανομή έως την κατανάλωση και την τελική αποκομιδή. Αυτή είναι Οικονομία των Αγαθών. Εγώ το ερεύνησα λίγο βαθύτερα. Πέρασα 10 χρόνια ταξιδεύοντας, ακολουθώντας τα αγαθά απ΄την προέλευση έως τον προορισμό τους. Και ξέρετε τι έμαθα; Αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. Υπάρχουν πολλά που λείπουν από αυτή την εξήγηση. Πρώτα, αυτό το σύστημα δείχνει πώς είναι εντάξει, χωρίς σφάλμα, Αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι ένα σύστημα σε κρίση. Ο λόγος είναι επειδή αυτό είναι ένα γραμμικό σύστημα, μα εμείς ζούμε σε ένα πεπερασμένο πλανήτη. Δεν μπορεί να λειτουργεί επ 'αόριστον. Σε κάθε ένα στάδιο, το σύστημα αλληλεπιδρά με την πραγματικότητα. Πρακτικά, δεν συμβαίνουν όλα σε μια λευκή κόλλα χαρτί, αλληλεπιδρά με την κοινωνία, τον πολιτισμό, την οικονομία και το περιβάλλον, και συνεχώς έρχεται αντιμέτωπο με τα όριά του. Όρια που δεν διακρίνουμε εδώ γιατί το διάγραμμα είναι ατελές. Ας πάμε πίσω λοιπόν και ας συμπληρώσουμε κάποια από τα κενά. Από τα βασικά πράγματα που λείπουν είναι οι άνθρωποι. Ναι, οι άνθρωποι. Άνθρωποι που ζουν και εργάζονται κατά μήκος αυτού του συστήματος. Και μερικοί άνθρωποι είναι λίγο σημαντικότεροι από άλλους, μερικοί έχουν μεγαλύτερο μερίδιο απόψεων. Ποιοι είναι αυτοί; Ας πάρουμε πρώτα την κυβέρνηση. Φίλοι λένε πως ένα άρμα θα συμβόλιζε καλύτερα την κυβέρνηση και αυτό αλήθεύει σε πολλές χώρες και όλο περισσότερο και στη δική μας αφού πλέον πάνω από το 50% της φορολογίας πηγαίνει στον στρατό. Αλλά χρησιμοποιώ ένα πρόσωπο να συμβολίσω την κυβέρνηση, γιατί πιστεύω στο όραμα και την αξία πως οι κυβερνήσεις πρέπει να 'ναι του λαού, απ' το λαό, για το λαό. Είναι δουλειά της κυβέρνησης να μας προσέχει και να μας φροντίζει. Αυτό είναι το καθήκον τους. Ερχόμαστε λοιπόν στην Εταιρεία. Η εταιρεία φαίνεται μεγαλύτερη από την κυβέρνηση γιατί ΕΙΝΑΙ μεγαλύτερη. Από τις 100 μεγαλύτερες οικονομίες στον πλανήτη σήμερα, οι 51 είναι εταιρείες. Καθώς αυτές μεγαλώσαν σε μέγεθος και δύναμη, έχουμε δει μια αλλαγή στην κυβέρνηση, η οποία ασχολείται τώρα περισσότερο για να διασφαλίσει ότι όλα δουλεύουν για εκείνες από ό,τι για εμάς. Εντάξει, ας δούμε λοιπόν τι άλλο λείπει από αυτή την εικόνα. Ξεκινώντας με την εξόρυξη, η οποία είναι μια εντυπωσιακή λέξη για την «εκμετάλλευση των φυσικών πόρων», που είναι ένας άλλος τρόπος να πείς βανδαλισμός του πλανήτη. Είναι το ότι κόβουμε τα δέντρα, ανατινάζουμε τα βουνά για να αφαιρέσουμε τα μέταλλα, παίρνουμε όλο το νερό και σκοτώνουμε την πανίδα. Εδώ λοιπόν η διαδικασία φτάνει στο πρώτο της όριο. Οι πόροι μας εξαντλούνται. Χρησιμοποιούμε πάρα πολλά αγαθά. Ξέρω, αυτό ίσως να 'ναι δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς, αλλά είναι η αλήθεια και πρέπει να το δεχτούμε. Κατά τις τελευταίες τρείς δεκαετίες, το ένα τρίτο των φυσικών πόρων του πλανήτη έχουν καταναλωθεί. Έχουν τελειώσει! Κόβουμε, εξορύσσουμε, διακινούμε και καταστρέφουμε σε τέτοιο βαθμό που υπονόμευουμε την ικανότητα του πλανήτη να στηρίξει την ίδια τη ζωή. Στη χώρα μου, τις ΗΠΑ, απομένουν λιγότερο από το 4% των αρχικών δασικών εκτάσεων. Το 40% των υδάτινων πόρων είναι πλέον μη πόσιμοι. Το πρόβλημά δεν είναι μόνο ότι χρησιμοποιούμε πολλά αγαθά, αλλά ότι χρησιμοποιούμε περισσότερα απο ότι μας αναλογούν. Ενώ έχουμε το 5% του του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουμε το 30% των πόρων της γης και παράγουμε το 30% των αποβλήτων. Αν όλοι καταναλώναν στα επίπεδα των ΗΠΑ, θα χρειάζοταν 3 με 5 πλανήτες Και ξέρεις κάτι; Έχουμε μόνο έναν! Η χώρα μου απαντά σ' αυτόν τον περιορισμό παίρνοντας το μερίδιο κάποιων άλλων! Των χωρών του τρίτου κόσμου, που ορισμένοι θα λέγαν πως είναι άλλη μια λέξη για τα πράγματά μας που τυχαία βρέθηκαν στο έδαφος κάποιου άλλου. Τι είναι λοιπόν αυτό; Το ίδιο: καταστροφή. Το 75% της παγκόσμιας αλιείας έχει αλιεύθει πέραν της διαθεσιμότητας. Το 80% των αρχικών δασικών εκτάσεων της γης, εξαφανίστηκαν. Στην περιοχή του Αμαζονίου, χάνονται δύο χιλιάδες δέντρα κάθε λεπτό έκταση ίση με επτά γήπεδα ποδοσφαίρου κάθε λεπτό Και τί γίνεται με τους ανθρώπους που κατοικούν εδώ; Σύμφωνα με αυτούς, δεν τους ανήκουν όλοι αυτοι οι πόροι έστω και αν κατοικούν εκεί, εδώ και πολλά χρόνια δεν τους ανήκουν οι παραγωγικές μονάδες και δεν αγοράζουν τόσα αγαθά Σ' αυτό το σύστημα, αν δεν σου ανήκουν αρκετά αγαθά δεν έχεις ΑΞΙΑ Στην επόμενη φάση, οι πρώτες ύλες μπαίνουν στην παραγωγή. Εκεί χρησιμοποιούμε ενέργεια για να αναμείξουμε τοξικά χημικά με τις πρώτες ύλες για να κάνουμε τοξικά μολυσμένα προιόντα. Σήμερα κυκλοφορούν πάνω από 100 χιλιάδες συνθετικές χημικές ουσίες μόνο ορισμένες έχουν ερευνηθεί για τις επιπτώσεις τους στην υγεία ενώ δεν έχει δοκιμαστεί καθόλου το πως αλληλεπιδρούν. Έτσι δεν ξέρουμε τις επιπτώσεις των χημικών αυτών στο περιβάλλον Ένα πράγμα ξέρουμε: Τοξικά απ' τη μια μπαίνουν και βγαίνουν απ' την άλλη. Όσο εξακολουθούμε να εισάγουμε τοξικά μέσα στο παραγωγικό σύστημα Θα εξακολουθούμε να έχουμε τοξικά στα αγαθά που φέρνουμε μέσα στα σπίτια μας, στον εργασιακό μας χώρο, στα σχολεία ακόμα και στο σώμα μας! Όπως τα BFR, τα χημικά επιβραδυντικά καύσης Είναι χημικά τα οποία κάνουν τα πράγματα πιο πυρασφαλή, αλλα είναι πάρα πολύ τοξικά Είναι τοξικά για τον εγκέφαλο Τί ακόμα κάνουμε χρησιμοποιώντας ένα χημικό με αυτό τον τρόπο; κι'όμως το χρησιμοποιούμε στον υπολογιστή μας, τα ηλεκτρικά σκεύη, στους καναπέδες στα στρώματα, ακόμα και σε κάποια μαξιλάρια στην ουσία παίρνουμε τα μαξιλάρια, τα βουτάμε μέσα σε μια νευροτοξίνη τα παίρνουμε σπίτι και ακουμπάμε επάνω το κεφάλι μας για 8 ώρες που κοιμόμαστε Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι σε αυτήν την χώρα με τόσο δυναμικό θα μπορούσαμε να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο να αποφύγουμε να πάρει φωτιά το κεφάλι μας ενώ κοιμόμαστε οι τοξίνες περνάν στην τροφική αλυσίδα και συγκεντρώνονται στο σώμα μας ξέρετε ποιό φαγητό στην κορυφή της αλυσίδας έχει τις περισσότερες τοξίνες; Το ανθρώπινο γάλα θηλασμού αυτό σημαίνει ότι φτάσαμε στο σημείο που η μικρότερη ομάδα της κοινωνίας, τα μωρά μας δέχονται τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις χημικών τοξίνων ενώ θηλάζουν Δεν είναι αυτό μια απίστευτη παράβαση; Ο θηλασμός η βασικότερη έκφραση της ανθρώπινη διατροφής Θα πρέπει να είναι μια ιερή και ασφαλής διαδικασία Σίγουρα ο θηλασμός είναι ότι καλύτερο για τα μωρά και πρέπει να συνεχίζουμε να θηλάζουμε θα πρέπει όμως να το προστατεύσουμε.Η κυβέρνηση θα πρέπει να το προστατέψει. Νόμιζα πως μας προσέχουν Και φυσικά αυτοί που δέχονται συνεχώς τέτοια χημικά στον οργανισμό τους είναι οι εργάτες στα εργοστάσια Πολλοι εκ των οποίων είναι γυναίκες σε ηλικία αναπαραγωγής Δουλεύουν με αναπαραγωγικές τοξίνες, καρκινογώνα και άλλα. Τώρα, σας ερωτώ, τι είδους γυναίκα σε ηλικία αναπαραγωγής θα εργαζόταν σε μια δουλειά όπου εκτείθεται σε αναπαραγωγικές τοξίνες, εκτός από μια γυναίκα χωρίς άλλη επιλογή; Και αυτό είναι μιά από τις "ομορφιές" αυτού του συστήματος. Η διάβρωση των τοπικών περιβάλλοντων και των οικονομιών εδώ, εξασφαλίζει μια συνεχή παροχή από ανθρώπους χωρίς άλλη επιλογή. Παγκοσμίως 200.000 άνθρωποι την ημέρα φεύγουν από περιβάλλοντα που τους συντηρούσε για πολλές γεννιές, για να πάνε σε πόλεις, πολύ συχνά για να ζήσουν σε παραγκούπολεις ψάχνοντας για δουλειά, ανεξαιρέτως πόσο τοξική είναι. Οπότε, βλέπετε, δεν είναι μόνο οι φυσικοί πόροι που χαραμίζονται σε αυτό το σύστημα, αλλά και οι άνθρωποι. Ολόκληρες κοινότητες χαραμίζονται. Ναι λοιπόν, τοξικά μπαίνουν, τοξικά βγαίνουν. Πολλές από τις τοξικές ουσίες που αφήνουν τα εργοστάσια σαν προϊόντα, αλλά ακόμα περισσότερο σαν υποπροϊόντα, ή σαν μόλυνση. Και υπάρχει πολλή μόλυνση. Στις ΗΠΑ, η βιομηχανία αναγνωρίζει την αποδέσμευση πάνω από 2 δισεκατομμυρίων λίτρων τοξικών ουσιών κάθε χρόνο. και πρέπει να είναι πολύ περισσότερες αφού αυτό το ποσό είναι που οι ίδιοι αναγνωρίζουν. Και αυτό είναι άλλο ένα όριο, γιατί ποιος θέλει να κοιτάζει και να μυρίζει 2 δισεκατομμύρια λίτρα τοξικών χημικών το χρόνο; Και τότε τί κάνουν; Μετακινούν τα βρώμικα εργοστάσια υπερποντίως. Ας μολύνουν το έδαφος.κάποιου άλλου. Αλλά, ως έκπληξη, ο περισσότερος από τον μολυσμένο αέρα έρχεται πίσω σε εμάς, μεταφερόμενος με τα ρεύματα αέρα. Λοιπόν τί συμβαίνει με όλους αυτούς τους πόρους που μεταβάλλονται σε προϊόντα; Μεταφέρεται εδώ, για διανομή. Τώρα,..διανομή, σημαίνει ''πουλάμε όλα αυτά τα τοξικά μολυσμένα 'παλιοπράματα' όσο πιο σύντομα γίνεται''. Ο σκοπός εδώ είναι να κρατήσουν τις τιμές χαμηλά, κρατάνε τους ανθρώπους να αγοράζουν και διατηρούν τη διακίνηση της απογραφής. Πώς διατηρούν τις τιμές χαμηλά; Λοιπόν, δεν πληρώνουν αρκετά το κατάστημα και τσιγγουνεύονται από τις ασφάλειες υγείας, όποτε μπορούν. Όλα έχουν να κάνουν με την εξωτερίκευση του κόστους. Αυτό σημαίνει πως τα πραγματικά κόστη της παραγωγής αγαθών δεν αιχμαλωτίζονται στην τιμή. Με άλλα λόγια δεν πληρώνουμε το αγαθό που αγοράζουμε. Συλλογιζόμουν πάνω σε αυτό, την επόμενη μέρα. Πηγαίνοντας για δουλειά, θέλησα να ακούσω τις ειδήσεις και έτσι μπήκα σε μια ηλεκτραγορά για να αγοράσω ένα ραδιόφωνο. Βρήκα ένα χαριτωμένο πράσινο ραδιόφωνο μόνο 4 δολάρια και 99 λεπτά. Καθώς στεκόμουν στην ουρά για να αγοράσω το ραδιόφωνο αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατό μόνο 4,99 δολάρια να περιλαμβάνουν όλο το κόστος για να φτιαχτεί αυτό το ραδιόφωνο και να φτάσει στα χέρια μου; Πολύ πιθανό,η εξόρυξη του μετάλλου να έγινε κάπου στη Νότια Αφρική, η άντληση πετρελαίου στο Ιράκ η παραγωγή των πλαστικών στην Κίνα, και η συναρμολόγηση του προϊόντος να έγινε σε κάποια maquiladora (εργοστάσιο προϊόντων χωρίς δασμούς για συναρμολόγηση ή κατασκευή) στο Μεξικό από κάποιο παιδί 4,99 $ δεν αρκούν για να πληρωθεί το ενοίκιο για το χώρο που καταλαμβάνει ένα ράφι, πόσο μάλλον το μισθό του προσωπικού, που με βοήθησε να επλέξω το ράδιο, ή οι πολλαπλές ωκεάνιες κρουαζιέρες και οι μεταφορές με φορτηγά των κομματιών του ραδιοφώνου που συνεχίστηκαν. έτσι συνειδητοποίησα πως δεν πλήρωσα εγώ για το ραδιόφωνο. Έτσι λοιπόν, ποιός πλήρωσε γι'αυτό; Αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν με την απώλεια των βασικών τους φυσικών πόρων, αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν με την απώλεια του καθαρού τους αέρα με τα αυξανόμενα ποσοστά άσθματος και καρκίνου. Παιδιά στο Κονγκό πληρώνουν με το μέλλον τους 30% από τα παιδιά σε μέρη του Κονγκό τώρα πρέπει να εγκαταλείψουν πρόωρα το σχολείο, για να πάνε σε κάποιο ορυχείο coltan (κολουμβίτη) ένα μέταλλο που χρειαζόμαστε για τις μίας χρήσης ηλεκτρονικές συσκευές μας. Αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν γιατί υποχρεώθηκαν να καλύψουν οι ίδιοι την ασφάλεια της υγείας τους. Κατά μήκος όλου αυτού του συστήματος, 'ρίχτηκαν' οι άνθρωποι αυτοί και έτσι θα μπορέσω εγώ να πάρω αυτό το ραδιόφωνο για $4.99 Και καμία από αυτές τις συνεισφορές δεν καταγράφεται σε οποιοδήποτε βιβλίο απολογισμών. Αυτό είναι που εννοώ, όταν αναφέρω πως οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων εξωτερικεύουν τα κόστη παραγωγής. Και αυτό μας φέρνει στο χρυσό βέλος της κατανάλωσης. Αυτή είναι η καρδιά του συστήματος, ο κινητήρας που το οδηγεί. είναι τόσο σημαντικό να υποστηρίζουμε το όλο σύστημα και έτσι η προστασία αυτού του βέλους είναι η βασική προτεραιότητα για αυτά τα άτομα. Γι' αυτό μετά την 11/09, οταν η χώρα μας ήταν σε σοκ ο πρόεδρος Μπους, θα μπορούσε να προτείνει μια σειρά από κατάλληλα πράγματα, να πενθήσουμε, να προσευχηθούμε, να ελπίζουμε ΟΧΙ, αυτός είπε 'Αγοράστε΄...ΑΓΟΡΑΣΤΕ;;; Έχουμε γίνει ένα έθνος καταναλωτών Η πρωταρχική ταυτότητά μας είναι αυτή του καταναλωτή, όχι μητέρες, όχι δάσκαλοι, όχι αγρότες, αλλά καταναλωτές Ο πρωταρχικός τρόπος που μετριέται και εκδηλώνεται η αξία μας είναι με το πόσο πολύ συνεισφέρουμε σ'αυτό το βέλος πόσο πολύ καταναλώνουμε. Και αν το κάνουμε! Αγοράζουμε και αγοράζουμε και αγοράζουμε. Διατηρούμε τη ροή των υλικών. Και αυτά όντως ρέουν! Μαντέψτε τί ποσοστό της συνολικής ροής των υλικών είναι ακόμα σε παραγωγή ή χρήση μετά από 6 μήνες την αγορά τους, στη Βόρεια Αμερική; 50%; 20%; Όχι. 1 τις εκατό. Ένα!! Με άλλα λόγια, το 99% της συγκομιδής μας, του αγαθού που εξορύσσουμε, που προβαίνεται σε διαδικασία και που μεταφέρουμε 99% των αγαθών που περνάν μέσα από αυτό το σύστημα, αχρηστέυονται μέσα σε 6 μήνες. πώς μπορούμε να εκτελέσουμε έναν πλανήτη με τέτοιο ποσοστό συνολικού όγκου υλικών; Δεν ήταν πάντα έτσι. Ο μεσος όρος ενός Αμερικανού τώρα καταναλώνει τα διπλάσια από εκείνα που κατανάλωνε πριν 50 χρόνια Ρώτα τη γιαγιά σου. Στις μέρες της, η διαχείριση, η επινοητικότητα, η λιτότητα, εκτιμούνταν. Τότε,πώς συνέβη αυτό; Δεν συνέβη απλά, σχεδιάστηκε. Αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αυτοί οι άνθρωποι προσπάθησαν να βρουν τρόπους, να τονώσουν την οικονομία της Αμερικής Ο αναλυτής εμπορίου Victor Lebow, διατύπωσε τη λύση που έχει αποτελέσει τον κανόνα για το σύνολο του συστήματος Είπε: Η πολύ παραγωγική οικονομία μας απαιτεί να κάνουμε την κατανάλωση τρόπο ζωής μας, να μετατρέπουμε την αγορά και την χρήση των αγαθών σε τελετουργική πράξη, να αναζητήσουμε την πνευματική μας ικανοποίηση, την προσωπική μας ευχαρίστηση στην κατανάλωση, Χρειαζόμαστε αγαθά που καταναλώνονται, καίγονται, αντικαθίσταται και απορρίπτονται με ένα διαρκώς επιταχυνόμενο ρυθμό. και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Αϊζενχάουερ είπε πως ο απώτερος σκοπός της αμερικανικής οικονομίας είναι να παράγει ολοένα περισσότερα καταναλωτικά αγαθά. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ; Ο απώτερος σκοπός μας; Όχι παροχή υγειονομικής ασφάλισης, ή εκπαίδευση, ή ασφαλείς μετακινήσεις, ή βιωσιμότητα, ή δικαιοσύνη; Καταναλωτικά αγαθά; πώς μας βάλανε και μπήκαμε σε αυτό το πρόγραμμα με τέτοιο ενθουσιασμό; Λοιπόν δύο από τις πιο αποτελεσματικές τους στρατηγικές είναι η προγραμματισμένη βραχυβιότητα προϊόντων και η αντίληψη απαρχαίωσης Η προγραμματισμένη βραχυβιότητα προϊόντων είναι μία άλλη λέξη για ''σχεδιασμένα για την χωματερή'' Αυτό σημαίνει, πως στην πραγματικότητα φτιάχνουν προϊόντα που θα είναι άχρηστα όσο πιο σύντομα γίνεται και θα το ξεφορτωθούμε και θα πάμε να αγοράσουμε ένα καινούριο αγαθό. Είναι προφανές αυτό , με τα προϊόντα όπως η πλαστική σακούλα, και τα ποτήρια του καφέ, αλλά τώρα είναι ακόμα πολύ περισσότερα, σφουγγαρίστρες, dvd's, κάμερες, ακόμα και μπάρμπεκιου τα πάντα.Ακόμα και οι υπολογιστές. Έχετε παρατηρήσει πως όταν αγοράζετε έναν υπολογιστή τώρα, η τεχνολογία αλλάζει τόσο γρήγορα που μέσα σε δύο χρόνια είναι πράγματι ένα εμπόδιο στην επικοινωνία. Ήμουν περίεργη γι΄αυτό, οπότε άνοιξα έναν μεγάλο υπολογιστή για να δω τι έχει μέσα, και ανακάλυψα ότι το κομμάτι που αλλάζει κάθε χρόνο είναι ένα πολύ μικρό κομάτι στην γωνία. Και δεν μπορείς να αλλάξεις μόνο αυτό το κομμάτι γιατί κάθε καινούρια εκδοχή έχει διαφορετικό σχήμα οπότε πρέπει να πετάξεις ολόκληρο τον υπολογιστή και να αγοράσεις έναν καινούριο Διάβαζα περιοδικά του 1950' για το βιομηχανικό σχεδιασμό, τότε που η προγραμματισμένη βραχυβιότητα προϊόντων ήταν στα πάνω της. Οι σχεδιαστες είναι τόσο ανοιχτοί σε αυτό το θέμα που συζητούν για το πόσο γρήγορα μπορούν να κάνουν το προϊόν να χαλάει ώστε ο πελάτης να μην χάνει την πίστη του στο προϊόν και να πηγαίνει να το ξαναγοράζει! Ήταν τόσο εσκεμμένο! Αλλά τα πράγματα δεν μπορούν να χαλάνε αρκετά γρήγορα ώστε συνεχίζει να ρέει το βέλος γι'αυτό υπάρχει η "αντιληψη απαρχαίωσης" Αυτή μας πήθει να πετάμε πράγματα τα οποία είναι ακόμα χρήσιμοποιήσιμα πως το κάνουν αυτό; Αλλάζουν την όψη των πραγμάτων έτσι αν αγόρασες κάτι μερικά χρόνια πριν, όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν έχεις συνεισφέρει στο βέλος τελευταία και αφού δείχνουμε την αξία μας με το πόσο συνεισφέρουμε σε αυτό το βέλος, μπορεί συχνά να γίνει ντροπιαστικό. Είχα την ίδια παχιά λευκή οθόνη πάνω στο γραφείο μου για πέντε χρόνια Η συνεργάτηδά μου μόλις είχε πάρει καινούριο υπολογιστή και είχε μια ωραία γυαλιστερή επίπεδη οθόνη η οποία ταίριαζε με τον υπολογιστή της, με το τηλέφωνό της, ακόμα και με την θήκη για μολύβια αυτή μοιάζει να οδηγεί ένα διαστημόπλοιο ενώ εγώ μοιάζω να έχω ένα πλυντήριο στο γραφείο μου Η μόδα είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί τα τακούνια των γυναικείων παπουτσιών πάνε από παχιά το ένα έτος σε λεπτά το επόμενο και μετά πάλι παχιά; Δεν είναι γιατί υπάρχει αντιπαράθεση για το ποια τακούνια είναι πιο ανατομικά για τα πόδια των γυναικών. Αλλά γιατί το να φοράς παχιά τακούνια σε μια χρονιά λεπτών τακουνιών δείχνει σε όλους ότι δεν συνείσφερες στο "βέλος" πρόσφατα, οπότε δεν είσαι το ίδιο πολύτιμη όσο η κοπέλα δίπλα σου που φοράει λεπτά τακούνια ή το πιο πιθανόν σε μία διαφήμηση. Είναι για να συνεχίσουμε να αγοράζουμε καινούρια παπούτσια! Οι διαφημίσεις, και τα ΜΜΕ γενικότερα, παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτό. Κάθε ένας από εμάς στις ΗΠΑ είναι στόχος πάνω από 3000 διαφημίσεων την ημέρα. Βλέπουμε περισσότερες διαφημίσεις μέσα σε ένα χρόνο από ότι εβλέπαν οι άνθρωποι πριν από 50 χρόνια στη διάρκεια όλης τους της ζωής. και αν το σκεφτείτε, ποιο είναι το νόημα μιας διαφήμισης, εκτός από το να μας κάνει να νοιώθουμε ανικανοποίητοι με αυτό που έχουμε. Έτσι, 3000 φορές την ημέρα, μας λένε ότι τα μαλλιά μας είναι χάλια, το δέρμα μας είναι χάλια, τα ρούχα μας, τα έπιπλα, το αυτοκίνητό μας είναι λάθος ότι εμείς είμαστε λάθος, αλλά ότι όλα μπορούν να γίνουν καλά αν πάμε για ψώνια. Τα ΜΜΕ επίσης βοηθάνε κρύβοντας όλα αυτά, και το μόνο μέρος της oικονομίας των αγαθών που βλέπουμε είναι το εμπορικό Η εξόρυξη, η παραγωγή και η διανομή συμβαίνουν εκτός του οπτικού μας πεδίου. Έτσι, στις ΗΠΑ έχουμε περισσότερα αγαθά από ποτέ, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η εθνική μας ευτυχία στην ουσία μειώνεται η εθνική μας ευτυχία ήταν στην κορυφή κατά τη δεκαετία του 1950, την ίδια στιγμή που αυτή η μανία κατανάλωσης εξερράγη. Ενδιαφέρουσα σύμπτωση. Νομίζω ότι ξέρω γιατί. Έχουμε περισσότερα πράγματα, αλλά έχουμε λιγότερο χρόνο για τα πράγματα που μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους οικογένεια, τους φίλους, την ψυχαγωγία εργαζόμαστε σκληρότερα από ποτέ! Ορισμένοι αναλυτές λένε ότι έχουμε λιγότερο ελεύθερο χρόνο τώρα σε σχέση με την φεουδαρχική κοινωνία. Και ξέρετε ποιες είναι οι δυο κύριες δραστηριότες που κάνουμε στόν ελάχιστο χρόνο που έχουμε; Βλέπουμε τηλεόραση και ψωνίζουμε. Στις ΗΠΑ, ξοδεύμε 3-4 φορές περισσότερο χρόνο για ψώνια απο τους συμπολίτες μας στην Ευρώπη. Ετσι, είμαστε σε αυτήν την γελοία κατάσταση οπού δουλεύουμε ακόμα και σε δυο δουλειές ερχόμαστε σπίτι εξαντλημένοι, πέφτουμε στον καινούριο μας καναπέ και βλέπουμε τηλεόραση και οι διαφημίσεις μας λένε "είσαι ΧΑΛΙΑ" έτσι πρέπει να αγοράσουμε κάτι για να νιώσουμε καλύτερα, μετά πρέπει να δουλέψουμε παραπάνω παραπάνω για να πληρώσουμε αυτό που αγόρασαμε έτσι ερχόμαστε σπίτι πιο κουράσμενοι και βλέπουμε περισσότερη τηλεόραση που λέει να αγοράσεις ξανά, μέσα σε ένα κύκλο δούλεψε-παρακολούθησε-ξόδεψε, ενώ μπορούμε να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ. Και στο τέλος, τι συμβαίνει σε όλα αυτά τα αγαθά που αγοράζουμε; Με αυτόν τον ρυθμό κατανάλωσης, δεν χωράνε στα σπίτια μας ακόμα και αν το μέγεθος του μέσου αμερικανικού σπιτιού έχει διπλασιαστεί απο το 1970. Πηγαίνουν ΟΛΑ στα σκουπίδια. 'Ετσι περνάμε στην αποκομιδή Αυτο είναι το μέρος της οικονομίας των αγαθών που όλοι ξέρουμε καλά γιατί πρέπει να τα βγάζουμε κάθε τόσο στον κάδο μόνοι μας Καθένας απο εμάς στις ΗΠΑ παράγει 2 κιλά σκουπιδιών τη μέρα. Αυτό είναι το διπλάσιο απο ότι πριν 30 χρόνια. Και όλα αυτά τα σκουπίδια είτε πετιούνται σε κάποια χωματερή που είναι απλά μια τρύπα στο έδαφος, ή πρώτα καίγονται σε κάποιον κλίβανο καύσης και κατόπιν πετιούνται στη χωματερή Και με τους δυο τρόπους, μολύνεται ο αέρας, η γη, το νερό και αλλάζουμε το κλίμα Η καύση ειναι πράγματι πολύ κακή. Θυμάστε εκείνα τα τοξικά στο στάδιο της παραγωγής; Η καύση των σκουπιδιών απελευθερώνει αυτά τα τοξικά στον αέρα. Ακόμα χειρότερα,δημιουργούν νεα σούπερ τοξικά. Όπως η διοξίνη. Η διοξίνη είναι η τοξικότερη ουσία φτιαγμένη απο τον ανθρωπο που είναι γνωστή στην επιστήμη. Και οι κλίβανοι καύσης είναι η νούμερο ένα πηγή της διοξίνης. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την νούμερο ένα πηγή της πιο τοξικής ουσίας απλά και μόνο αν σταματούσαμε να καίμε τα σκουπίδια Θα το σταματούσαμε ΣΗΜΕΡΑ! Κάποιες επιχειρήσεις δεν θέλουν να ανακατευτούν με χωματερές και κλιβάνους καύσης, έτσι εξάγουν σε άλλες χώρες τα σκουπίδια. Tί γίνεται με την ανακύκλωση; Βοηθάει η ανακύκλωση; Ναι, η ανακύκλωση βοηθάει. Μειώνει τα σκουπίδια και μειώνει την πίεση να εξορύξουμε και να καταναλώσουμε νέα αγαθά. Ναι, πρέπει όλοι να ανακυκλώνουμε, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό Η ανακύκλωση δεν θα είναι ποτέ αρκετή για δύο λόγους: Πρώτον, τα σκουπίδια που βγαίνουν από τα σπίτια μας είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. για κάθε κάδο σκουπιδιών που πετάμε πετιούνται 70 κάδοι μόνο για να παράγουν αυτά τα σκουπίδια που πετάξαμε Έτσι ακόμα και να ανακυκλώναμε 100% των σκουπιδιών μας δεν φτάνουμε στην ουσία των προβλημάτων Επίσης πολλά από τα σκουπίδια δεν ανακυκλώνονται, Είτε επειδή περιέχουν πολλά τοξικά, είτε γιατί είναι σχεδιασμένα να μην ανακυκλώνονται Όπως μερικά από τα κουτάκια των χυμών με τα ενωμένα στρώματα μετάλλου και χαρτιού. Δεν θα μπορούσες ποτέ να τα χωρίσεις για πραγματική ανακύκλωση. Βλέπετε λοιπόν, είναι πράγματι ένα σύστημα σε κρίση. Σε όλα τα στάδια ερχόμαστε αντιμέτωποι με όρια. Από την αλλαγή του κλίματος στην ευτυχία που παρακμάζει, απλά ΔΕΝ λειτουργεί. Το καλό όμως για ένα τόσο εκτεταμένο πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν πολλά σημεία παρέμβασης. Υπάρχουν άνθρωποι έδω που δουλεύουν για να σώσουν τα δάση και εδώ για να καθαρίσουν την παραγωγή Άλλοι δουλεύουν για τα εργασιακά δικαιώματα, το δίκαιο εμπόριο, την συνειδητή κατανάλωση και το μπλοκάρισμα των χωματερών και των κλιβάνων και σημαντικότερα για να πάρουμε πίσω την κυβέρνηση μας Για να μπορέσει πράγματι να είναι, από τους ανθρώπους, για τους ανθρώπους. Ολη αυτή η δουλειά είναι πολύ σημαντική αλλά τα πράγματα θα αρχίσουν να κινούνται όταν δούμε τις σχέσεις μεταξύ τους όταν δούμε όλη την εικόνα. Όταν τα άτομα στο σύστημα δρουν συλλογικά, θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε αυτό το γραμμικό σύστημα σε κάτι καινούριο, Σε ένα σύστημα που δεν σπαταλά πόρους ή τους ανθρώπους. Γιατί πρέπει πρώτα να ξεφορτωθούμε την παλιά ιδεολογία του να πετάμε ότι είναι πια άχρηστο Υπάρχει μια νέα τάση σκέψης που βασίζεται στην αειφορία και την δικαιοσύνη; την πράσινη χημεία; τα μηδέν απορρίμματα; την παραγωγή κλειστού βρόχου; τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; τις υγιής τοπικές οικονομίες. Και ήδη συμβαίνει! Κάποιοι άνθρωποι λένε ότι δεν είναι ρεαλιστικό, ότι δεν μπορεί να πετύχει. Εγώ λέω ότι αυτοί που δεν είναι ρεαλιστές είναι όσοι θέλουν να συνεχίσουν στο παλιό μονοπάτι. Αυτό είναι πλέον στα όνειρα. Να θυμάστε πως ο παλιός τρόπος παραγωγής δεν συνέβη από μόνος του. Δεν είναι σαν τη βαρύτητα που απλά πρέπει να ζούμε με αυτή. Οι άνθρωποι το δημιούργησαν. Και είμαστε και εμείς άνθρωποι. Ας δημιουργήσουμε κάτι εντελώς ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ! υποτιτλισμός: νέοι πράσινοι ©

Video Details

Duration: 21 minutes and 19 seconds
Country: United States
Language: English
Producer: Erica Priggen
Director: Louis Fox
Views: 344
Posted by: alex00 on Dec 17, 2008

The Story of Stuff is a 20-minute, fast-paced, fact-filled look at the underside of our production and consumption patterns. The Story of Stuff exposes the connections between a huge number of environmental and social issues, and calls us together to create a more sustainable and just world. It'll teach you something, it'll make you laugh, and it just may change the way you look at all the stuff in your life forever.

Written by: Annie Leonard
www.storyofstuff.com

Caption and Translate

    Sign In/Register for Dotsub to translate this video.