Transcript for Никогаш повеќе

Никогаш повеќе - Lyrime

На патот кон пеколот, соочена со казна или судбина, изгубена меѓу ѕидовите

во кафезот на човечки судбини наречен Идризово, се запрашав себеси

дали е ова казна или втора шанса за живот,

живот што ми е нешто далечно, заборавено, склизнато низ прстите.

Застаната пред решетките, со погледот вперен во далечината размислував

колку е скапоцена слободата и не сме свесни за тоа се додека не ја изгубиме.

Решив, дрогата ме доведе до овде, не знаев зошто се најдов тука

и не знаев уште колку ќе трае,

но знаев дека ова е местото од кое ќе излезам сменета, подобра кон себе и со

желба да ја раскажувам мојата приказна,

дека не секогаш лошото завршува со трагичен крај и дека оттука ја црпиме

нашата најголема сила.

Свесна дека тука меѓу тие ѕидови бев на некој начин заштитена од надворешниот

суров свет и сите искушенија кои демнеа повторно да ме нападнат

откако ќе излезам на толку очекуваната слобода, си ветив...

никогаш повеќе!

Ја дочекав слободата... осамена, без пријатели, стари или нови,

изгубена по толку добро познатите улици на Скопје,

исцрпена од исчекувањето на втората шанса кое го доживеав како најтешко и

последно искушение.

Но, знаев дека морам да истраам и да си докажам на себе, па и на другите

дека овој пекол кој го поминав не е за џабе и дека после секое невреме доаѓа сонце.

Вербата е онаа која последна умира, а јас верував во себе и во другите.

Сонцето огреа, јас сум екстра. Уживам во она што го работам.

Мислам дека успевам до негде да им помогнам на луѓето кои го имаат истиот

проблем и да го пронајдат својот пат, патот кон пронаоѓање на самите себе,

изгубени меѓу маргините на лошото и доброто во нас.

Отвори го срцето и пушти го сонцето да влезе внатре!!!

Дигитални приказни за трансформација: „Сите имаме минато“